Τη δεκαετία του 1990, η επικρατούσα άποψη ήταν ότι το σύνδρομο Asperger είναι μια παραλλαγή του αυτισμού και μια εκτεταμένη αναπτυξιακή διαταραχή. Αυτό σημαίνει πως η διαταραχή επηρεάζει πολλές ικανότητες. Σήμερα, θεωρείται μια υποκατηγορία μέσα στο φάσμα του αυτισμού, η οποία έχει τα δικά της διαγνωστικά κριτήρια. Μπορεί, επίσης, να υποστηριχθεί βάσει ερευνητικών δεδομένων ότι πρόκειται για μια πιο συχνή διαταραχή από τον αυτισμό, όπως και να διαγνωστεί σε παιδιά που ποτέ στο περελθόν δεν είχαν θεωρηθεί αυτιστικά.

 

 

 

Διάγνωση

Εξαιτίας της ιδιαίτερης φύσης του συνδρόμου και των όμοιων στοιχείων που εμφανίζει με τον αυτισμό η διάγνωση είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία. Τα διαγνωστικά κριτήρια παραθέτονται στον πρόσφατο εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (APA, 1994) . Κάτι που πρέπει να σημειωθεί οπωσδήποτε είναι η απόκλιση οποιασδήποτε πιθανότητας για την παρουσία άλλης διάχυτης αναπτυξιακής διαταραχής ή σχιζοφρένειας.

 

Τα διαγνωστικά κριτήρια του συνδρόμου Asperger :

 

  •      Παρουσία ποιοτικών ελλειμμάτων αμοιβαίας κοινωνικής επαφής
  •      Δεν υπάρχει κοινωνική και συναισθηματική αμοιβαιότητα
  •      Η δημιουργία φιλικών σχέσεων με συνομηλίκους είναι δύσκολη υπόθεση
  •      Εμφάνιση μορφών συμπεριφοράς με επαναλαμβανόμενο και στερεότυπο τρόπο
  •      Μικρός αριθμός ενδιαφερόντων
  •      Έλλειψη στο λόγο με κλινικά σημαντική καθυστέρηση
  •      Κανονική γνωστική ανάπτυξη, αυτοεξυπηρέτηση και περιέργεια εξερεύνησης, ανάλογη της ηλικίας
  •      Αδεξιότητα σε πρακτικό επίπεδο   

 

Τη διάγνωση την αναλαμβάνει διεπιστημονική ομάδα (παιδοψυχίατρος, ψυχολόγος και λογοπεδικός) και πρέπει να περιλαμβάνει πλήρες ιατρικό και αναπτυξιακό ιστορικό του παιδιού, χορήγηση ψυχομετρικών και νευροψυχολογικών δοκιμασιών (εκτίμηση νοημοσύνης, οπτικο-κινητικού συντονισμού, αδρής και λεπτής κινητικότητας), αξιολόγηση των επικοινωνιακών ικανοτήτων του παιδιού (με έμφαση στο περιεχόμενο των συζητήσεών του, στη μη-λεκτική επικοινωνία και στην ικανότητα κατανόησης του μεταφορικού λόγου), ψυχιατρική εξέταση για πιθανά συνοδά προβλήματα (εμμονές, υπερκινητικότητα, κατάθλιψη κλπ).